Skażenie Radioaktywne

Skażenie Radioaktywne

Mapa skażenia radioaktywnego, spowodowanego skutkami awarii elektrowni atomowej w Czarnobylu w 1986 roku, pomoże zaplanować bezpieczny spływ, unikając terenów wciąż niebezpiecznych. Takie tereny skażenia radioaktywnego wciąż znajdują się w północnej części Ukrainy, jak również na poszczególnych terenach Białorusi i Rosji.

Niektóre rzeki na Ukrainie, takie jak Slucz, Uborć, Irsza, Uż i Teterów nie są bezpieczne, ponieważ poszczególne odcinki trasy mogą przechodzić przez tereny skażenia radioaktywnego.

Jak można zauważyć z mapy skażenia radioaktywnego, aktualnie (i przez następną dekadę) najbardziej niebezpieczne są izotopy strontu i cezu. Najwyższe stężenie cezu-137 znajduje się w powierzchniowej warstwie gleby, skąd trafiają do roślin i grzybów.

Poziom skażenia radioaktywnego gleby zostanie aż do 2060 roku. W szczególności, w 2086 r. alfa-aktywność gleby słodowana Plutonem będzie w 2,4 razy wyższa niż w pierwotnym okresie po wypadku na Czarnobylu.

Poziom skażenia radioaktywnego w obszarach rolnych znacznie się zmniejszył, ale w niektórych regionach ilość cezu w mleku może nadal przekraczać normę. Dotyczy to na przykład Homelskiego i Mohylewskiego regionu na Białorusi, Briańskiego regionu w Rosji, Żytomierskiego i Rówieńskiego regionu na Ukrainie.

Znacznie skażone pozostają lasy. Ze względu na to, że ekosystem lasu jest w większym stopniu cykliczne zamknięty, poziom skażenia produktów leśnych, takich jak grzyby i jagody nadal jest niebezpieczny.

Poziom skażenia rzek i jezior generalnie jest niski. Jednak w niektórych "zamkniętych" jeziorach, z których nie ma odpływu, stężenie cezu w wodzie i w rybach nadal może być szkodliwe.

Zanieczyszczenia radioaktywne nie zostały ograniczone 30-kilometrową strefa. Stwierdzono zwiększoną zawartość cezu-137 w roślinach i zwierzętach w rejonach arktycznych w Rosji, Finlandii, Norwegii i Szwecji.